Deep Time و رودخانه سبز ، شناور


Dawn, Gates of Lodore. Photo: Jeffrey St. Clair.

These days there isn’t a vacant hotel room to be found in Vernal, Utah. Or Craig, Colorado. Or Pinedale, Wyoming, for that matter. The rooms are all booked up with oil workers, pipe-layers, explosive technicians and tax accountants versed in the intricacies of the depreciation allowance.

The No Vacancy signs out here in the Interior West have been flashing for a year and half at upscale Best Westerns and dusty Mom and Pop trailer parks. From the Pinedale Anticline to the San Rafael Swell, the Green River basin is taking the brunt of the new oil boom, brought to you by the Iraq war, Alan Greenspan and the Bush Interior Department, and accelerated by Obama and Trump.  Just another object lesson in the ways of the True West.

The current bonanza will last another two or three years, then fizzle out into another 20-year long bust. It’s the oldest and dumbest cycle in the post-conquest West. With each iteration the booms become less frenzied, the depressions more entrenched. Vernal, its city limits demarcated by a pink brontosaurus, will survive, thanks to the National Monument. But Craig and Pinedale may well decay into post-modern ghost towns. Few will shed tears for their passing. But as a preventative measure, the last ones out alive should consider torching the remains. Pinedale delenda est.

We come here not to drill the Green, but to float the river as it carves through Dinosaur National Monument. The burning question isn’t whether there will be places to sleep, but whether there will be enough water to carry our three rafts, loaded with a week’s worth of gear, water, food, shitter and beer, through 60 miles of rock-studded canyons. You see, the ever considerate hydro-barons at the Bureau of Reclamation have squeezed closed the gates on their misbegotten plug in Flaming Gorge, thirty miles upstream from our put-in, permitting only an ice cold dribble of water to escape into the ancient channel of the Green River.

We’re on a pilgrimage, of sorts. The river’s twisting course through heart of Dinosaur should be designated a National Battlefield site, after the first great victory of environmentalists over the forces of industrial pillage. This is our Little Big Horn, where David Brower and his cohorts, Wallace Stegner, Howard Zahniser and Ulysses Grant, III, routed the hydro-imperialists, saving one of the most stunningly beautiful landscapes in the world from inundation by two ill-conceived dams-one at Split Mountain and the other in Whirlpool Canyon near the glorious sandstone amphitheaters of Echo Park. But as with the Sioux’s great victory over Custer, the battle of Dinosaur proved to have its own pyrrhic consequences. The fatal price of saving Dinosaur from being flooded was the nearly uncontested construction of equally monstrous dams at Flaming Gorge, Fontenelle and, most infamously, in Glen Canyon.

But these stories of triumph and tragedy must come later. Now there is unloading and raft-rigging to do, the hours of grunting, groaning and eruptions of profanity that are the opening act of any true river expedition.

* * *

We assemble in Brown’s Park, a secluded hole in the mountains that was once the redoubt of the suave black cattle rustler Isom Dart, hunted down by the grim mercenary Tom Horn, who, if truth be told, looked nothing like Steve McQueen.

There are seven of us, led by the two Weisheits–John and Susette. Both are acclaimed river guides. Both are militant defenders of the rivers of the Colorado Plateau-rivers anywhere, for that matter. Both are gifted naturalists and fine campfire cooks. But only Susette is a master of the delicate art of deep tissue massage. It’s a crucial distinction-especially at our age.

Up from Moab come Judy Powers, a former river guide and a gifted actor specializing in musical comedies, and Jennifer Speers, owner of a critter-friendly ranch at the confluence of the Colorado and the Dolores Rivers and a raconteur of deliciously rude jokes.

Down from Salt Lake City, the sprawling Mormon metropolis wedged between the Wasatch and the Great Salt Lake that is rapidly outstripping Los Angeles as the Smog Inversion capital of the country, arrive documentary film-maker Chris Simon, a vital (and grossly unheralded) contributor to Les Blank’s best films, and Craig Miller, a folklorist and geographer who is putting the finishing touches on a fascinating social history of Highway 12, which runs through the ranch lands of central Utah from Panguitch to Torrey–an old road through a disappearing culture.

I’m the outsider in the group, a mossy-toed lowlander from Oregon who begins huffing and puffing while merely hauling modest-sized water canteens in the thinnish air of Dinosaur’s mile-high altitude. But we share much in common. Namely we are all supplicants to the mesmerizing power of the Green River, the canyon-cutting umbilicus of the Interior West.

At last, the truck is emptied, the gear lashed onto the inflatable rafts powered by wooden oars on the only river in the Colorado basin devoted to non-motorized boats. The sun slips behind the peaks of the Uintas, the evening sky a surreal collage of purple and orange thanks the big fires up in Idaho. The night winds whistle through the canyon, as Chris and Craig prepare a fabulous dinner of garlic bread and homegrown eggplant with pasta on the propane stove in the bed of Judy’s red truck. Susette has miraculously conjured up a round of Mojitos. Judy belts out a Broadway show tune, the first of many. The coyotes chime in. Up in the hills a bull elk broadcasts the news that he is ready for sex. His come-and-get-it call reminds me of the darkly erotic growl of the great soul singer Clarence Carter. The temperature drops and the Milky Way spreads across the abbreviated sky. I slide into a supreme sleep and dream of a one-armed geologist in a small wooden boat dissolving into the jaws of a cleaved mountain.

* * *

I awake well before dawn. Only the bats are active, cruising through their final circuits of the night.

The air is cold, frosty. It occurs to me that I haven’t prepared very well for this trip. I packed for a week on a desert river. But we aren’t in the desert. These are mountains, big ones, with autumn bearing down.

I wiggle out of my sleeping bag, put on my headlamp and go for a walk to get the blood flowing and the body temperature up.

A cobbly trail switchbacks up a cliff above our campsite to an outcrop with a view into the Gates of Lodore. I scuffle past sagebrush and juniper, stunted barrel cacti and rabbitbrush top-heavy with fat yellow blooms. After an hour or so the sun peers over the distant Rockies in the east and the western walls of Lodore alite in dazzling crimson.

As I snap a photo of the canyon’s glowing ramparts, a desert bighorn bounds in front of me and disappears below, dancing down the terraced face of the cliff toward a marsh by the river. Instinctively, I follow the young ram. I have notoriously bad instincts. Suicidely bad. I take two steps and fall, hurtling down the rocky slope until, finally, I arrest my descent by clutching the only stable thing around. My salvation, such as it is, happens to be that most unforgiving of plants on the Colorado Plateau, the blackbrush. Its spikey branches dig aggressively into my hands, but I hold on and, eventually, scramble back up the cliff, lucky not to have bitten it right at the gate, so to speak.

My left leg is chewed up from my ankle to my hip. I vow to conceal this ungainly mishap from the group, not wanting to alarm them with the fact that they are about to embark on a challenging week down a dangerous river with someone who has the common sense and directional acumen of Lindsay Lohan after a night of tooting and toking in a West Hollywood hot spot.

Even from these heights, I can smell coffee percolating and bacon sizzling back at the campsite. Chris and Craig at it again. Amen. I hobble down the trail, presenting my relatively unscathed side to the group.

“Oooh, nasty cut.”

Damn. It’s Judy, who emerges from the feathery curtain of tamarisk behind me.

“Would you like some tree oil for that?”

Tree oil? As in sap?

“Uhhh ”

She waves the bottle at me. Was she expecting this? Had Weisheit already informed everyone I was a terminal klutz prone to self-mutilation?

“Don’t worry. Natural antibiotic. Seal it right up.”

No, not like sap, apparently. More like varnish. Shellac.

“Well ”

Judy takes this as informed consent. She smears the concoction over the most ragged part of the wound. Now it is sealed. Now it is shiny. Now it is preserved as a warning for all: Stand back; don’t follow.

We finish breakfast, visit the last latrine on the river until Echo Park, strap the final bags onto the rafts. And then we wait. We wait for Park Rangers to come down the forty mile road from Maybell, Colorado to inspect our permits and bureaucratically release us from our concrete mooring.

The rangers don’t come. Instead, a group of two canoeists and a kayaker pull up at the put-in site. One of the paddlers is a former ornithologist at Grand Canyon National Park, who conducted an acclaimed study documenting the tenuous status of passerines in the canyon country. He knows Weisheit. Most people around here do. After all, John is the Colorado Riverkeeper. They are a friendly and intelligent group of accomplished river runners who express concern about whether we will be able to navigate our rafts safely down the diminished river. They are good company and, incredibly, they are the only other people will encounter in the next three days.

Another hour goes by and still the rangers don’t come. Distilling the consensus of the group, Susette sez: “Fuck it, time to go!” We untie the rafts and push off. It is 11:30 in the morning. Finally, we are on the river. Legally or not.


The Green River and Lodore Canyon. Photo: Jeffrey St. Clair.

The Gates of Lodore confront us from the river like a misty portal in a Romantic ode. That must be why John Wesley Powell lifted the name from Robert Southey’s clunky poem, “The Cataract of Lodore.” Jack Sumner, the most seasoned outdoorsman on the Colorado River Exploring Expedition of 1867, protested. He derided Southey’s poem as “musty trash.” Sumner was right.

A radical turncoat, the David Horowitz of his time, Robert Southey is one of the more odious figures in the canon of English literature. As a young man, Southey dreamed of establishing a utopian community in the United States. His partner in this endeavor was Samuel Taylor Coleridge. They were going to call their commune of virtue on the banks of the Susquehanna: Pantisocracy. It never got beyond the lines on a map and an airy poem by Coleridge. Instead, unnerved by the French Revolution, Southey the utopian turned government snitch, informing to the British secret police on the subversive activities of a radical circle of English writers, including Hazlitt, Byron, Cobbett, Godwin and even his old friend Coleridge. Southey was rewarded for his treachery with the title of poet laureate.

There is the infamous Lake District incident, when a police snoop was dispatched to Wordsworth’s cottage at Grasmere, perhaps on information passed along from Southey. As the officer crouched beneath an open window, he eavesdropped on a raging debate between Wordsworth and Coleridge over the merits of Spinoza’s thoughts on government. The officer wrote excitedly back to the Home Office with the news that sedition was indeed afoot in the English countryside and that the poets were in covert contact with an agent of the French menace known as “the Spy Nozi.”

Yes, we live in a new age of government paranoia, of snitches, spies and informants. But must we commemorate them in our national parks?

In any event, even the best English Romantic poetry (Keats’ “Ode to Autumn”, say, or Coleridge’s “Frost at Midnight”) doesn’t hint at the mysteries to be found in the canyons of the Green River, which over the eons have been the haunts of some of the strangest creatures on the planet: the Allosaurus, the sabre-toothed herbivore (Why the long teeth? Think rough sex), the ringtail cat and the Bureau of Reclamation engineer.

Lodore is a deep and narrow fissure in the High Uintas, that odd east/west range that strides across northern Utah. It is a canyon of echoes and shadows. Cool and dark. Spooky. Here the rocks show their age.

And old they are. Very old. The red quartzite of the Lodore Formation dates back nearly a billion years to the Cambrian period. Back to a time-an unimaginably extended epoch of time-when the future direction that life on Earth would take was being decided, a drama which the great evolutionary biologist Stephen Jay Gould eloquently narrates in his fascinating and controversial book Wonderful Life: the Burgess Shale and the Nature of History. Would the chordata prevail over the spineless soft-tissued oddities, setting the stage for the rise of the vertebrates? For Democrats (and some environmentalists), it remains an open question.

In addition to the Gould and my river maps, I’ve brought along three other volumes, which, for handy access, I’ve wedged under a strap in the bow of Weisheit’s raft: David Allen Sibley’s Field Guide to the Birds of Western North America, John Wesley Powell’s The Exploration of the Colorado River and Its Canyons and G.E. Untermann’s Guide to the Geology of Dinosaur National Monument. Putting the books in the bow of the raft will prove to be a fatal mistake-fatal for the books, anyway. (And, perhaps, for me too, given that I cohabit with a librarian who puts the rough treatment of texts on the same unpardonable level of moral degeneracy as the abuse of animals.)

The Untermann volume is an heretical choice, which Weisheit immediately notices and passes condemnatory judgment upon. Let this be known: the Riverkeeper doesn’t forget and he doesn’t forgive.

Like many progressives of his time, Untermann was a cheerleader for the Echo Park Dam back in the 1950s, even though the concrete monstrosity would have flooded most of the geological, archaeological and paleontological sites that the geologist writes about with such zest and awe in his little monograph.

There was a time when the American left, of which Untermann was a member, viewed hydro-power as the democratizing salvation for the industrial economy, promising a future of cheap power, high-paying jobs and freedom from the shackles of big oil. (Go read John Gunther’s Inside U.S.A. for a taste of just how deeply these hydro-delusions were cherished by liberals and leftists of mid-century America.) Inexplicably, many progressives, including some self-advertised environmentalists, persist in promoting these long discredited myths in the name of saving the planet from global warming.

Consider the case of liberal icon Woody Guthrie, the Okie troubadour. In the 1940s, Guthrie prostituted himself for the Department of the Interior, which paid him to write propaganda songs to promote the big salmon-killing dams on the Columbia River. While penning “Roll On Columbia” and similar doggerel, the folksinger watched silently from his rented house in Portland as the river tribes were forcibly evicted from their villages and salmon fishing sites to make way for the dams. The Red Okie remained mute in the face of cultural genocide. As for the electrical power, it sure wasn’t disseminated to Guthrie’s rural poor, never mind the dispossessed tribes of Celilo and Wishram. Most of it crackled down giant powerlines to the H-bomb making factories at the Hanford Nuclear Reservation. Guthrie never apologized for being the Leni Riefenstahl of the Columbia and Untermann, as far as I can tell, never retracted his support for the proposed dams that would have turned Dinosaur National Monument into a holding tank for dead water and toxic silt.

Still I admire the way the man writes. The prose in most geology books is as arid as the floor of Death Valley. But Untermann writes about fractures and faults, upthrusts and grabens, as if telling the story of a mighty battle, a thrilling dialectical struggle between the competing forces on the crust of the Earth.

Untermann knew a little about dialectics. As I waited to rendezvous with Craig and Chris in Vernal, I took a stroll through the town’s top attraction: the Utah Field House Museum of Natural History. I’ve toured many natural history museums, from New York to Paris. The sprawling Field Museum in Chicago is my favorite haunt, but Vernal’s more compact and concentrated offering is a close second. The building unfolds like a strand of DNA, spiraling up through the ages of the earth, from trilobite fossils of the pre-Cambrian to a stunning mural of petrified maple leaves and fossilized bird feathers from the Green River shales of the Eocene, which are currently being cannibalized in the Bush oil rush.

Thanks to the rich trove of fossil-bearing loads from the Morrison Formation in Dinosaur National Monument, the little museum in Vernal offers some of the most complete dinosaur skeletons in the world, including a stegosaurus, a rare Haplocanthosaurus and one of the most ferocious predators of the Jurassic Period, the allosaurus, a sleeker, faster and more colorful version of T-Rex. T-Rex with feathers.

The tour concludes in a room of vibrantly colored oil paintings featuring fearsome battles between dinosaurs. I am a sucker for dioramas and these scenes of terror and tragedy in the Triassic age are incredibly exciting. They were all painted by Untermann’s father, Ernest.

Untermann, Sr. was one of the founders of the Field House Museum. He was also one of the founders of the American Socialist Party and an early translator of the works of Karl Marx into English. Apparently a committed Trotskyist, in 1935 Ernest wrote a book-length attack on the Stalin titled Lenin’s Maggot. Born in Brandenberg, Germany in 1864, Untermann came to Vernal, Utah in 1919 looking to strike it rich in the gold fields. But the gold rush was long over and Untermann was soon distracted though by excavations of fossils in Dinosaur National Monument by paleontologist Earl Douglass, who had been hired by Andrew Carnegie to bring back to Philadelphia a dinosaur “as big as a barn.”

After a few years, Untermann left Utah for Milwaukee, where he ran the city zoo, and Chicago, where he studied painting at the Art Institute. By 1940, Ernest was back in Vernal, where over the next 15 years, he executed more than 100 paintings of life in the Uinta region during the thrilling Mesozoic period. Like many socialists of his era, he lived a long and adventuresome life, dying in 1956 at the age of 92.

Busloads of Utah school children are shipped off to Vernal every year for an obligatory visit to the museum. It must be a mind-blowing experience for them. Although Mormon doctrine embraces the existence of dinosaurs (the Terrible Lizards are good for the economy and, given the heavy tithing obligations imposed on the Saints, for church coffers as well), it also teaches that the Earth is only 7,000 years old-a chronology that the museum exhibits dispute with what Gould called “geology’s most frightening facts.” But complex geological timelines depicting the fossil record are easily forgotten by the minds of young Mormons (or adult Gentiles, for that matter). Less so are the subversive messages encoded in the dinosaur dialectics painted by the Marxist of the Uintas.

As I scan the maroon cliffs of Lodore, trying to make sense of the geological processes Untermann describes, I am distracted by a growling sound emerging from the river itself. We round a sharp bend in the canyon and are rudely jerked into our first rapids: a short, violent run of water. The tumult is over almost before it began. A case of premature excitation. Not to worry. There are thirty more where that one came from. Bigger, wetter, nastier.

* * *

First rapids on the Green River. Photo: Jeffrey St. Clair.

We break for lunch at a place called Winnie’s Grotto, a dark slot canyon draped with maidenhair ferns and fuzzy mosses–a moist exemplar of the marvels of microclimate. A pair of ravens scrutinize our meal, but noisily dismiss the fare of smoked oysters with Pringles chips and wheel off in search of more robust offerings.

Chris hands me a frosty Tecate. I remove my jacket and recline on a warm slab of stone that only months ago was submerged under four-feet of calamitous water.


It’s Judy again. This time she seems to have sprung from behind a stand of rippling willow trees-one of the few such groves left in the canyon thanks to the dam, the dropping water table, the invasion of the tamarisks. These stage actresses sure know how to maximize the effect of their entrances.

“Can I ask you a favor?”

“Sure.” Thinking she needs me to perform a manly task, like setting up the shitter or standing between her and a marauding tarantula. In post-feminist America, it feels good to finally be needed.

“Can you take your shirt off?”

This is one request I wasn’t expecting. But …

“Or at least turn it inside out. It’s disturbing me.”

I look down at one of my favorite shirts. I’ve worn it once a week for six years. The cotton is pliant and soft, pleasantly frayed, familiarly stained. Nearing perfection. The offensive image on the front was designed by my pal Steve Kelly, the environmentalist and artist in Bozeman, Montana. It reproduces one of Kelly’s best paintings, a field of slain bison, their blood staining the snowy plains. The caption above the startling image reads: “Grown in Yellowstone, Slaughtered in Montana.”

The painting, which Kelly placed on billboards along I-90, protests the ongoing killing of Yellowstone’s wild bison on the bogus pretext of protecting cattle from being infected with brucellosis. I’ve nearly come to blows over this shirt before: in a bar in Salmon, Idaho (one of America’s meanest towns) and at a rusty diner in the cattleburg of Burns, Oregon.

But here in the depths of Lodore, in the blood red basement of the Uintas? This is the last place in the world I’d expect to be censored. But Judy is an animal lover. She works closely with the Humane Society in Moab. The shirt clearly upsets her. Still I’m usually a cantankerous asshole at precisely these critical moments and I surprise myself by relenting without even a nasty quip. Kelly’s painting has done its work. I reverse the shirt, but secretly vow to flash its brutal truth if we ever encounter one of them damn park rangers.

Jennifer snaps the tension by popping another Tecate and retelling a joke that the Riverkeeper still doesn’t get: “A termite walks into a saloon and asks: Is the bartender here?”

Now we enter the very marrow of Lodore. Fractured and fused cliffs of metamorphized stone soar 3,500 feet above the Green River. Up in the narrow wedge of sky, a golden eagle sails a thermal in a tightening spiral like those etched on the canyon walls by the Fremont a thousand years ago, before dissolving into fierce sunlight.

The roar of an unseen rapids booms up the canyon. Disaster Falls. Yes, we are floating in the deepest corridor of Lodore and it is impossible not to turn your mind to thoughts of Powell and his men. This strange and shadowy chasm was in many ways the real beginning of their historic expedition and Disaster Falls nearly proved its traumatic undoing.

Powell the man and his expedition have been relentlessly romanticized by western writers of the 1950s and 1960s, in particular. And the worst offenders happen to be, coincidentally, two of my favorite essayists: Wallace Stegner and Edward Abbey. Stegner’s Powell, as presented in Beyond the Hundreth Meridian, is a scientific messiah for the englightened stewardship of the fragile resources of the arid West. Abbey’s Powell is, typically, a figure who looks and smells a lot like Abbey’s vision of himself: a gritty desert rat, a fearless river-runner, a rural anarchist.

It wasn’t until 2001 with the publication of Donald Worster’s sprawling biography, A River Running West, that we finally got a full and unvarnished portrait of the man. Far from being an anarchist, for much of his life Powell was an office-bound Washington bureaucrat, engaged in mundane and soul-sapping struggles on Capitol Hill over budgetary line items, the editing of government reports and petty feuds with rival agency heads and members of congress, such as his fateful dust-up with the behemoth of Nevada, Senator William Stewart.

Still Powell is a decisive figure in the modern history of the Interior West. His only real rival is Gifford Pinchot, intimate advisor to Teddy Roosevelt and first chief of the U.S. Forest Service. Pinchot and Powell not only helped to define the public estate and draft the regulatory prescriptions for its use, but, more critically, they also shaped the bureaucratic agencies charged with managing the federal lands and rivers of the West: Forest Service, BLM, Geological Survey, Bureau of Reclamation and Bureau of Indian Affairs.

Preservation of wilderness and wild rivers wasn’t on the agenda of either Powell or Pinchot, who went head-to-head against John Muir in support of the Hetch-Hetchy Dam in the heart of Yosemite. Both men were utilitarians. They were political progressives who evangelized, in the phrase of historian Samuel P. Hays, the Gospel of Efficiency. They viewed oil, timber, grasslands, gold, coal and water as public resources awaiting managed exploitation–managed by federal bureaucrats, exploited for the public good.

Even though Powell cautioned about the intrinsic limits of the Interior West for agriculture and the development of large cities, Worster makes clear, where Stegner and Abbey do not, the unsettling fact that the one-armed major envisioned a system of small-scale, upper basin dams and water diversions that would have “drained every drop” of the Colorado River system.

The really bruising battles back then were over how those public resources would be distributed: to the land barons, railroads and corporations or, following the old Jeffersonian vision, to the small farmers, homesteaders and rural communities of the West. Guess which prevailed? Both Powell and Pinchot lost their jobs in the fight, early casualities in the power plays of the Western Imperialists.

Even so, it’s not hard for me to prefer Powell, with all of his faults, to Pinchot. As a fellow son of the prairies, I empathize with the Major, understand his midwestern eccentricities and lament the way the war that took his arm at Shiloh cast such a long-range shadow over his psyche.

Pinchot is another beast entirely: an east coast Brahmin, educated at Yale, parlor guest of the Vanderbilts and Roosevelts. Where Powell scraped up his own meager resources and those of the tiny Illinois Natural History Society to finance his first expedition down the Green and Colorado rivers, Pinchot lived off of trust funds and grants from the oldest money on the continent and learned the art of tree-killing on a silvicultural sabbatical in Germany’s Black Forest directly from the old meisters, soaking up their peculiar ideas about order and genetics.

Powell recognized that the land had limits and sought to devise a system for putting the waters of the West to use without inflicting permanent damage on the productive capacity of the landscape. Pinchot rejected such dusty realism for what historian Paul Hirt aptly calls “a Conspiracy of Optimism“. The forester loftily asserted that by imposing his system of scientific management on western woodlands the national forests could be transformed into eternally productive tree f بازوها پینچوت اشتباه بود. از نظر اشتباه اشتباه است. اما پس از آن ، پاول نیز فقط کمتر متکبرانه بود.

John W پاول عکس: خدمات پارک ملی.

* * *

گذشته از عرفان ، سفر پائول اولین گروه از مردان سفید پوست نبود که از رودخانه سبز از طریق دره های دایناسور به پایین رودخانه رفتند. دور از آن. در سال 1825 ، ویلیام اشلی ، impresario از تجارت خز Rocky Mountain ، Green را از وایومینگ از طریق Flaming Gorge ، Canyon Red ، پارک براون ، لودور ، گرداب و دره های کوه Split کوه شناور ، تا مسیر رودخانه Uintah در جنوب ورنال شناور کرد. اشلی در جستجوی مسیری سریع و بدون هندی است تا بتواند خزهای خرچنگ و گوسفند را به بازار منتقل کند. استاد تجارت پوست به سرعت نتیجه گرفت که Lodore Canyon راهی آسان نبود و به تیپ های خود از کوهستان دستور داد تا محموله های خونین خود را با اسب به اسب های سالانه بدنام در Green up در Henry Fork’s Fork در وایومینگ حمل کنند.

اشلی دو ثروت کسب کرد ، ابتدا به عنوان پیمانکار دفاعی در جنگ 1812 و بعداً ثروت عظیمی را از تجارت چغندر باف به دست آورد ، که در سال شدید 1826 تنها 325،000 پوسته در صدر قرار گرفت. او خود را به عنوان ژنرال و كرسی در كنگره از سنت لوئیز خریداری كرد. امروز که اندکی شناخته شده است ، اشلی یک شخصیت تقریبا اسطوره ای بود ، که بیش از 50 حمله ردیف خرد کننده در رودخانه گرین را با قایق گاو نراند ، یک بشقاب شناور شناور از مخفیگاه های گشاد گشاد شده است.

سپس یک مورد عجیب و غریب از دنیس جولیان ، کیلورای رودخانه سبز وجود دارد ، که ابتکاری خود را بر روی دیوارهای صخره ای از لودور تا آبشار کانیون حک کرد. (بعداً ما یكی از كتیبه های ضعف ژولین را در یك یارو سایه دار در كانال گرداب ، در نزدیكی محل برنامه ریزی شده سد اكو پارك بررسی می كنیم. شایستگی شرکت وی.)

جولیان یک فرانسوی اهل نیواورلئان و بعدها سنت لوئیس بود که در دهه 1830 در امتداد گرین به دام افتاد. اگر اعتقاد بر این است که یکی از حکاکی های او ، جولیان رودخانه پرتلاطم را در یک چوپانی شبیه به آنچه در تنگه های تنبل پایین میسوری استفاده می شد ، طی می کرد.

پس از یک سری تماس نزدیک ، آنها با آبشارهای فاجعه روبرو شدند ، که کارگران معدن با یک یادداشت ضمیمه شده به “قدم زدن به کالیفرنیا” با یک قایق درهم پیچیده روبرو شدند. تصویربرداری دوباره و دوباره و دوباره. و سرانجام قایق شکننده آنها را برای مسیری دشوار سرزمینی در کوهها رها کرد

با وجود تحقیقات گسترده در بایگانی ایالات متحده ، به نظر می رسد که پاول هیچ یک از این تاریخ را نمی دانست. عجیب ، او حتی علی رغم شهرت معامله گر خز به عنوان رهبر مردان کوهستان و چیزهایی که بعداً به دنباله اورگان تبدیل می شود ، حتی از اشلی حتی چیزی نشنیده است. در حقیقت ، هنگامی که پاول کتیبه ای از اشلی در نزدیکی Flaming Gorge را کشف کرد ، تاریخ آن را در سال 1855 ، نه 1825 اشتباه خواند. نوشته های مجله موهای اشلی ممکن است عمده را برای چالش های داخل لودور آماده کرده باشد. p>

برای مبتدیان ، ممکن است پاول برای طراحی بهتر قایق های خود تصمیم بگیرد. زمین شناس خود نقشه ها را ترسیم کرد و قایق ها از بلوط محکم توسط توماس باگلی سازنده قایق شیکاگو ساخته شدند. آنها بزرگ ، سنگین بودند و در اعماق آب غرق بودند و به مناقصه هایی با کشتی که در رودخانه شیکاگو و دریاچه میشیگان پیمایش شده اند- شبیه به یک بندر مناسب برای فرود رودخانه ای بودند که تنها با 730 مایل 9 هزار پا سقوط می کند. در طراحی پاول ، سرنشینان قایق را به سمت بالادست سوار كردند ، به عقب به سمت رپیدها – تکنیكی كه امروزه توسط بسیاری از دوندگان رودخانه به عنوان “پائولینگ” شناخته می شود ، همانطور كه ​​در “صاف كردن درست در آن صخره لعنتی” است. p>

البته پاول خود قایقران نبود. در بیشتر سفر ، سرگرد خود را پیدا کرد که در صندلی روی عرشه دین اما مانند یک ادیسه در طول گذرگاه ترسناک از تنگه های ماسینا به طناب بسته شده است.

در رپیدزهای بزرگ ، پاول و پیشاهنگ برتر وی ، جک سامنر ، موانع را اسکن می کردند و تصمیم می گرفتند که خطر نزولی را در معرض خطر قرار دهد یا خیر. با ورود گروه به لودور ، پاول روش خسته کننده ای را برای قرار دادن قایق ها در معابر صخره ای و بیش از آب مروارید ابداع کرده بود. وقت گیر و دشوار بود و معمولاً آقایان هیجان اجرای رپید ها را ترجیح می دادند

چند صد متری بالادست از آبشارهای فاجعه ، پاول در حال جابجایی و بالا آمدن بر لبه ای شد تا دید بهتری از سقوطها به دست آورد. او به ویلیام دون جوان دستور داد كه سه قایق دیگر را به سمت رودخانه پرچم گذاری كند. پاول از تماشای او به تماشای خواهر خدمتكار كانیون و كیتی كلیید در نزدیكی Ema Dean دیدن كرد ، اما No-Name دقیقاً توسط سایر قایقها صدمه دیده و به زبان رپیدزها خورد. No-Name از اولین قطره بزرگ جان سالم به در برد ، اما سقوط دوم ، با گزارش 15 تا 20 پایی ، دو پسر Howland و Frank Goodman را از قایق و داخل آبشارهای زیرزمین مشت کرد. بدون نام در ردیف های پایین ردیف ، No-Name به تخته سنگی تیز برخورد کرد و تخته های بلوط خود را خرد کرد و قایق را به نصف شکسته بود. p> به طرز معجزه آسایی ، هاولز و گودمن زنده مانده اند ، به لطف اقدامات سریع سومنر. اما نام و محموله های آن از بین رفت ، از جمله پوشاک ، تفنگ ، نقشه ، ژورنال های ماه اول سفر ، ابزارهای میدانی و از همه مهم تر از سه ماه قبل غذا. روحیه این سفر نیز فرو ریخت و هرگز به طور کامل بهبود نیفتاد

ممکن است Howlands سیگنال پاول را از دست ندهد زیرا آنها مست بودند. سرگرد الكل را از سفر ممنوع كرده بود. اما در جزیره ای که در پایین دست از فاجعه سقوط می کند ، بخشی از ویران های بدون نام شسته شده است. در میان این آوارها ، فشارسنجهای گرانبها پائول و یک ویسکی 10 لیتری ویسکی وجود داشت که به طور پنهانی در کمان قایق نگه داشته شده بود. سرگرد آنقدر احساساتی را پیدا کرد که وسایل اندازه گیری اتمسفر خود را پیدا کرد و به طور غیرمستقیم از مصرف آن غافل شد و همه مردان را به نوشیدن یک نوشیدنی تشویق کرد.

* * *

سقوط فاجعه. عکس: خیابان جفری کلر.

رپیدهایی که امروز بعد از ظهر با آنها روبرو می شویم شباهت زیادی به سقوط های وحشتناک که اسم No-Name را درهم ریخت و تقریباً در آن روز ژوئن سال 1869 اکسپرس پائول را نابود نکردند وجود دارد. به گفته ویزیت ، تقریباً همه چیز در این امور ناخوشایند ، سبز احتمالاً بود. با سرعت 24000 فوت مکعب در ثانیه وقتی هولند قایق خود را در آبشارهای فاجعه “پاک کرد” حرکت می کند. امروز ، رودخانه با تشکر از بخش های آب در سد Flaming Gorge ، تنها با 650 فوت مکعب در ثانیه حرکت می کند.

با این وجود ، این جریان اشتباه باعث بروز چالش ها و خطرات منحصر به فرد خود می شود. رودخانه به چیزی شبیه دستگاه پین ​​بال دزد تبدیل شده است ، ماشینی که دارای دندانهای سنگی است. در زیر جریان های طبیعی ، بسیاری از این سنگ ها با خیال راحت در زیر چند پا آب شتابان فرو می روند. اکنون همه آنها در معرض خطر هستند ، هرکدام منتظرند یک پا را به دام بیندازند ، یک قایق صاف کنند ، جمجمه بزنند. p>

ما حدود یک ساعت اجرا را بررسی می کنیم و در مورد هر مسیر ممکن نمودار می کنیم. در فاجعه سقوط مناسب ، رودخانه بین دو صخره بزرگ فشرده می شود ، بر روی یک طاقچه چهار پا و در یک موج ایستاده خروشان ریخته می شود. در زیر سقوط ، رپید ها برای یک ربع دیگر از مایل از طریق پیچ و خمهای درخشان از سنگ های باریک مانند ادامه می یابند.

ویزیت به سمت من می چرخد ​​و می پرسد ، “چه فکر می کنی؟”

من آن را خنک بازی می کنم ، شانه هایم را می بندم ، سنگ می زنم ، به نقل از پیتر توش: “بد ، دوشنبه. بسیار بد است. ”

“بیایید این کار را بکنیم” ، Susette از رعد و برق سقوط فاجعه خواست. من سوزت را دوست دارم. سوزت رای من را به عنوان بهترین راهنمای رودخانه در رودخانه های سبز و کلرادو به دست آورد. او مسابقه موتور سیکلت های مسافت طولانی را سوار می کند و یک قهرمان اسب بشکه قهرمان است. او یک باغبان کویر استعداد و استاد واقعی ریکی است. او دوست داشتنی ، باهوش و قوی است. اما … سوزت همچنین فکر می کند آبشار نیاگارا کلاس سریع است! طبق گفته Susette ، عنوان برجسته Class Six فقط برای رپید ها که همیشه کشنده هستند ، محفوظ است. تأکید بر همیشه. و البته سرنوشت ساز او می گوید: “حالا ، برو برو ، پسران” ، با لگد زدن به ویبرام صندل چاکو ، ما را به تارهای جریان فعلی لگد زد. همانطور که رودخانه ادعای خود را بر ما ادعا می کند ، آخرین تصویر من از ناخن های Susette است ، که با لهستانی بنفش می درخشد.

با یک مستقیم و بی اراده قصد ، به دو تخته سنگی که از ریزش محافظت می کنند ، نزدیک می شویم ، به تخته سنگ هایی به اندازه ماموت های پشمی می پردازیم. Weisheit کمان قایق را به سمت صخره خزه در سمت راست رودخانه می اندازد ، قایق می چرخد ​​و ما به عقب بر روی آب مروارید می چرخیم ، درست مانند Howlands و Co.

به محض اینکه غرق شدید به موج پیچش می خورد ، آب به درون قایق می رود ، سپس ما به طرف صخره پنهان می شویم. قایق در آب پرتلاطم و خود حق دارد. ما از طریق بلایای پایین (Reaster Disaster) ، چرخشی از آب سریع که توسط سنگهای خار دار سوراخ می شود ، ضرب و شتم می کنیم. سرانجام به یک گرداب رسیدیم و به تماشای سوزت می پردازیم که ظریف او را بین سنگهای دوقلو و پایین سقوط می چرخاند. این یک اجرای عالی است Susette با دقت و لطف آسان یک اسکی باز اسلالوم اسلالوم از خطرات موجود جلوگیری می کند. p>

من فقط دو سوال دارم: چگونه او این کار را کرد؟ و جایی که جهنم قایق جودی است؟

* * *

هنگامی که رودخانه را برای دیدن بینی زرد قایق جودی اسکن می کنیم ، آبهای در گردش گرد و غبار ما را در جای خود نگه می دارد. چهار چوب بلند از طاقچه ای مسخره و باریک از سنگ پوسیده ، گاه به گاه و عاری از ترس به ما نگاه می کنند. با این که هنوز هیچ نشانه ای از گروه های مفقود شده ما وجود ندارد ، قایق خود را به یک سنگ گره می زنیم ، دو کیسه نجات را می گیریم و ساحل سنگی را گیر می آوریم. p>

سوست ، طبق معمول ، از ما جلوتر است. او به یک لنگه کوچک چوب لکه دار اشاره می کند. وی گفت: “من یک مار را در آن گلدان دیدم. نمی توانم بگویم آیا این یک تندرو بوده است. ”

وایزایت از روی تکه های چوب کوبید. من آن را به اسکله گسترده می دهم. من صندل پوشیده ام و نسبت به تندخوها که یونگی یا فرویدی هستند ، گریزی ندارم – من خیلی تیزهوش هستم که برای پاسخ قطعی به آنالیز بپردازم. فقط تصاویر دندانپزشکان دارای مته با وحشت روانی بیشتری برخورد می کنند. p>

شمع های Driftwood در امتداد رودخانه سبز به ویژه در این قسمت از دایناسورها کمیاب تر و نادر تر می شوند. شمع های بزرگ بیش از پنجاه سال قدمت دارند و از سواحل بسیار دور هستند. Flaming Gorge Dam نه تنها آب را در پشت قوس بتونی پرکننده خود به دام می اندازد ، بلکه تمام بقایای چوبی و ارگانیک که نقش مهمی در شارژ مجدد محیط زیست غنی مناطق ساحلی ایفا می کند: تأمین مواد مغذی برای رودخانه ، لانه سازی و زیستگاه تغذیه ماهی در سیلاب ، و پناهگاه برای اشکالات ، موش ها ، عقرب ها و بله مارها

ما در کنار استخر راکد قرار گرفته ایم ، سطح آن توسط مسیرهای مسیرهای آبگرفتگی طناب کشی شده است ، و به سمت ماسه ای ماسه ای ، ویران نمی شوید به جز چاپ های بدست آمده از یک شلف آبی بزرگ.

در حاشیه رودخانه ، قایق زرد بین دو سنگ گوه است. جودی در بلوارها فشار می یابد ، در حالی که کریگ ، در اعماق رودخانه با لگن ، به سمت قایق قایق فشار می آورد. با احتیاط ، جنیفر به آخرالزمان پیوست اکنون! Rule of Safety River: در قایق بمانید. هر اتفاقی بیفتد در قایق لعنتی بمانید.

کریگ پاهای بلند دارد ، اما هنوز هم باید مراقب باشد. گرفتار شدن پا در اینجا یک خطر واقعی است. آسان است که بتوانید پایتان را بین دو صخره غرق پیچ خورده ، به ویژه هنگامی که در حال کار برای جابجایی یک قایق موز هستید. سپس نیروی رودخانه ، حتی در این جریانهای کاهش یافته ، شما را به سمت پایین هل می دهد و شما را در آنجا می کشد ، به موازات کف رودخانه ، جایی که ، همانطور که در فیلم های “بیگانه” گفتند ، هیچ کس نمی تواند شما را فریاد بکشد.

از این طرف رودخانه کارهای زیادی نمی توان انجام داد اما تماشا می کنیم. آنها برای ما بسیار دور هستند تا بتوانند یک خط نجات را به آنها بزنند. سپس با دادن جنیفر به تقلب ، سنگها قایق را آزاد می کنند. کریگ همانطور که بوی سنگ تخته سنگ دیگری می خورد ، دست و پا می زند و راه خود را به سمت پناهگاه ادی می کند.

ما از طریق یک تار مویی از عصا وحشی رد می شویم. ویزیت به من می گوید که به دیوارهای دره در پایین دست در پایین تخته سنگ از حاشیه ، اولین ظاهر تشکیل سنگ آهک مادیسون نگاه کنید. همانطور که من دوربین شکاری خود را بیرون می آورم و لبه دور از دره را که مانند شکل یخ زدن روی کیک لایه ای گیلاس است ، اسکن می کنم ، با یک وزوز توخالی ، یک وزوز برجسته ، از زیر پای چپ من قطع می شوم که در این لحظه دقیق است. به سرعت در حال پیشروی به سمت شمع بسیار درشتی بودیم که سوزت ، تنها لحظاتی قبل ، به ما هشدار داد که از آن جلوگیری کنیم.

من یخ می زنم. به پایین نگاه می کنم مار به یک توپ خیلی بزرگتر از مشت من پیچ نمی شود. دم آن درست است و اظهارنامه ای دارد. شما یکی را می شناسید. مار بزرگی نیست و از حالت سفت و ناخوشایند سر صاف و مثلثی آن با گودالهای نابجا ، نه مار خوشبختی. و ، اوه ، بله ، سوزت ، مطمئناً تند و زننده است. به احتمال زیاد Midget Faded Rattlesnake نسبتاً منفعل و در عین حال بسیار سمی – اگرچه من از جستجوی ویژگی های متمایز که قطعاً این موجود کوچک آشفته را بعنوان Crotalus viridis concolor مشخص می کند ، غافل می شوم.

Weisheit بدون اینکه مکث کند ، به دور شمع driftwood برخورد کرد. Riverkeeper زندگی جذاب را پشت سر می گذارد و ممکن است تا این حد طولانی باشد. این مرد 30 سال در کشور دره عمیق و باریک گذراند ، مقیاس اسکای کلک را مقدماتی و مقابله با بدترین رپید ها در آب مروارید و گراند کانیون قرار داد و هرگز به چیزی بیشتر از یک باند-دست نیاز نداشته است. بنابراین او می گوید. من ، با این حال ، من در حال عقب نشینی ، به سمت رودخانه می شوم و راه خود را از طریق گل های عمیق زانو به قایق شیب می دهم. p>

* * *

بازگشت به سبز ، سبز دوست داشتنی

ما از گرداب خارج می شویم و سریعاً به صخره برخورد می کنیم. سخت. قایق سرخ ما به شدت خم شده و به سمت راست می چرخد ​​و به چنان سنگی پنهان شده سنگی دیگر می چسباند كه یكی از یوزهای یك رودخانه رودخانه از دست او خلاص شد و سرم را پوسید. قایق های قایق به سمت چپ و پایین ، به سمت رودخانه کج می شوند. جریان آب نقره به قایق ریخته می شود و مخزن کوچک خودمان را ایجاد می کنیم و کتاب هایم را یکی یکی غرق می کنم. p> ویسیت با آرامش دستور می دهد “طرف بالا”. من به سمت ارتفاعات قایق صاف می شوم و به آبهای خنک کننده و صخره های سنبله زیر نگاه می کنم ، که شبیه صحنه ای از کتاب مصور شکنجه در ابوغریب است. (فکر کنید که Waterboarding با بستر ناخن ها ملاقات می کند.)

به ویزیت نگاه می کنم. برخورد حاد ما با صخره ها کلاه سفید عظیم و پرشده را از روی سرش کوبیده است. پشت او را مانند کیسه دانه های کوکوپلی آویزان می کند. او در بالای غرش ارگاسم رودخانه فریاد می زند: “اکنون!” ما دوباره و دوباره ، به نوعی یونیون ، در کنار قایق گزاف گویی می کنیم. سرانجام ، یک سنگ دستگیره خود و سختی چرخ های قایق را رها می کند و به پایین دست خود می رود.

“به کیک استارت احتیاج دارید؟”

این قایق جودی است ، و لطف را بر می گرداند. کریگ تا زمانی که تبلیغ شود ، پای خود را از سمت قایق دراز می کند. تمام آنچه که طول می کشد ، یک قدم جدی است و ما آزاد هستیم. مرطوب و رایگان. روشی که باید همه رودخانه ها (و رودخانه ها) باشند.

* * *

صخره های ساخته شده ، موزه ملی دایناسور. عکس: خیابان جفری کلر.

ما قایق های شبانه خود را برای شب در یك ساحل كوچك ، سرسبز در چوب های پنبه ای ، لنگر می زنیم ، به دهانه یك دره وسیع فنی ، كه ما به آن آبشار كانیو می گویم و برچسب های سرویس پارک ، Pot Creek. چرا گلدان نهر؟ چه کسی می داند؟ این نیمکت برنجی ، تخته سنگهای قرمز و کاجهای آتش Ponderosa که مضرات آتش سوزی دارند برای مزارع ماری جوانا خیلی خشک نیست و از این جهت پشیمان نیستیم. برخی از جمعیت ما به جای آن قارچ ها را ترجیح می دهند ، اگرچه به نظر نمی رسد کسی پیش بینی کرده است که هر نوع کپسول خشک شده آزادی (که برای شوخی های لاتین زبان در سراسر جهان به عنوان psilocybe semilanceata شناخته شده است) را در حافظه نهان غذا ترشح کند ، حتی اگر این رفتار قارچ را انجام دهد. علاوه بر این بسیار میهن پرستانه به سرپرست ما.

اول چیزها. قایق ها باید تخلیه شوند ، آشپزخانه برپا شود و بله ، باید برنده مستقر شود.

این دستگاه کنجکاو آلومینیومی براق Groover نیست که در سفرهای رودخانه ای تجاری ، تریلر Airstream از گلدان های عسلی یافت می شود. شماره ما یک مهمات ارتش فروتن ایالات متحده است ، در حدود 20 اینچ ، شش اینچ عرض و 12 اینچ عمق دارد. تشخیص پرنعمت سخت است. این می تواند یک یادواره از پیروزی شکوهمند ما در گرنادا باشد – یا شاید هزینه آن برای سان خوان خوان هیل باشد.

خوشبختانه ، Weisheit یک صندلی خام اما لعاب الاغ را ایجاد کرده است ، به طوری که دقیقاً مانند قلاب زدن در یک قوطی احساس نمی کند ، هر چند وضعیت مناسب و تعادل ظریف باید با هر قیمتی حفظ شود. به طور طبیعی ، دفع مدفوع در ملاء عام انجام می شود. اعتصاب کنید

آشپزی شب ماست. Weisheit یک آتش کوچک با شاخه ها و ذغال سنگ در جعبه آتش که در بالای یک فرش ساخته شده از الیاف شیشه ای قرار داده شده است ، ایجاد می کند تا از زخم شدن ساحل جلوگیری کند ، در حالی که من گلدان ها را در حال جوشاندن و قابلمه های خاموش در محوطه محل کار پروپان قرار می دهم. منوی امشب: ماهی قزل آلا دودی ، پنیر جک فلفل ، سالاد با پیاز قرمز و فلفل سبز ، فیله تنها با آب نبات و کلم بروکلی و قهوه ای که در فر هلندی پخته می شود. هیچ چیز دیگری برای زنگ ها و زالوها باقی نمی ماند. p>

جنیفر نوشیدنی ها را مخلوط می کند. او جین و تونیک را به من می دهد و سؤال می کند ، “شما چه چیزی را متخصص زنان مورمون می نامید؟” من می پرسم “بیش از حد کار شده است؟”

“نه یک جعبه بزرگتر. “Touché.

شب اوایل در این منطقه باریک و باریک دره و دراز می کشد و من به خواب های مهیج کینوت ها می خوابم.

ادامه در سلام از پارک اکو .

مرا به پایین برگردانید ، جایی که آب خنک جاری است … strong>

رزرو شده strong>

آنچه که این هفته می خوانم …

جاز و عدالت: نژادپرستی و اقتصاد سیاسی موسیقی
br> جرالد هورن
(بررسی ماهانه)

مکانها: چیزهایی که شنیده می شود. چیزهایی که می بیند
بروس جکسون
(Blaze Vox)

خون و ماسه: جنگ مخفیانه آمریکا در مرز مکزیک
br > جان کارلوس فری
(نوع پررنگ)

گرامر صدا strong>

آنچه که من در این هفته گوش می دهم …

در یک اتاق شلوغ: زندگی در Barrymores ، 1985
ریچارد تامپسون
(موسیقی واقعی رفته است)

روح تشنه
سارا گازارک

اکنون چه کسی هستید؟
مدیسون کانینگهام

آنتاگونیست جمهوری strong>

جرالد هورن: “آفریقایی ها اغلب اوقات با آنتاگونیست جمهوری متحد بودند. حالا ممکن است بخواهید قدم بردارید و از خود بپرسید که چرا ممکن است؟ ممکن است شما را به تجدید نظر در سرچشمه ملتی که اکنون به عنوان ایالات متحده شناخته می شود ، سوق دهد. بر خلاف دیدن آن به همان روشی که انقلاب فرانسه و انقلاب هائیتی انجام داده است ، ممکن است شما آن را به همان روشی که شورش علیه حکومت بریتانیا در رودزیا در سال 1965 مشاهده کردید ، ببینید و اگر چنین است ، این امر می تواند به روشن شدن چرا کمک کند. محافظه کاری در این جمهوری بسیار ژرف است. ”

٪٪ مورد_read_more_button ٪٪